Waclawczyk


waclawczyk1

W niebieskim, duża złota krokiew na opak. Na niej złożono mniejszą złotą krokiew, w ten sposób że utworzyły one niebieską rautę, w niej złoty kwiat róży. Klejnot, kroczący złoty lew z hełmem prętowym na łbie. Labry w barwach niebiesko-złotych. Linia genealogiczna rodu Waclawczyk zamieszkującego od dawnych czasów ziemię opolską na Śląsku, sięga wieku XV i jest wyprowadzona od niejakiego Waczlawa z Suchej wymienionego pod data 1460 roku jako Marschall na Gross Glogau w służbie książąt opolskich.Widnieje on na wielu dokumentach, jako Waczlaw z Suchej. Prawdopodobnie chodzi o wieś rycerską Sucha pod Strzelcami Wielkimi (Opolskimi). Dalej wymieniany jest Waczlaw zwany Młodszym, około 1490 roku, i jego potomkowie na Suchej, Grodzisku i Ligocie Czamborowej. Byli to Albertum, Nicolaus i Johanes, określeni w starych dokumentasch jako Nobilis. Bezpośrednim kontynuatorem rodu Waczlawa młodszego jest jego syn Nicolaus Waczlawj, zwany Małym lub Waczlawem, wymieniony pod data 1563 roku i określony jako miles famosus. Pisownia tego nazwiska na przestrzeni czasu była kształtowana w przeróżny sposób, w większości przypadków poprzez zapisywanie ze słuchu, co sprawiło, że forma tej nazwy osobowej ulegała przekształceniu począwsz od nazwiska Waczlawj, Waczlaw, Waclaw, Waczlawcyk, Vaczlawcyk poprzez Waczlawczyk do formy współczesnej Wacławczyk vel Waclawczyk. Dalej, znany jest Johannes Waczlawj wolny Pan na Tschamer Elgut i właściciel części Kossorowitz i Kroschnitz wymieniany pod datą 1600 roku. Jego syn Nicolaus Waczlawj jest następcą na włościach Tschammer Elgut i Kroschnitz gdzie pozostaje także jedno z trojga jego dzieci a mianowicie Jacob Waczlawj okreslany jako posesjonat. Inny syn Nicolausa a mianowicie Joannes otrzymuje część osady Kossorowitz.Tam w związku z niejaką Dorothea określaną jako Waczlawka, córką wolnego chłopa, tworzy drugą linię rodu. Kontynuatorami tej linii są Georgius Waczlaw i Albertum Waclawj. Linia na Tschammer Elgut kwitnie w osobie Wendela Waczlawczyk, prawdopodobnie wnuka Nicolausa Waczlawj, urodzonego w 1681 roku, określonego już jako wolny chłop na Tschammer Elgut. W 1706 roku odsprzedaje las na tak zwanej Utracie, jak też staje się właścicielem Karczmy w Izbicku (Stubendorf). Wydaje się, że okres przełomu XVII i XVIII wieku jest momentem, w którym ród ten stracił całkowicie swoje znaczenie ekonomiczne. Ma to potwierdzenie w ostatecznym uformowaniu się nazwiska w formę Waczlawczyk lub Vaclawczyk, zarówno w linii Kossorowitze jak też na Tschamer Ellguth. Jedną z ważniejszych odnalezionych informacji archiwalnych jest wyciąg z ksiąg koscielnych parafi Rosmierz z 1737 roku. Poświadczony jest tam niejaki Josephius Franz Waclawczik który wraz z innym wysłannikiem kurii wrocławskiej, Johannesem von Strachwitz dokonywał wizytacji parafii Rosmierz. Według zachowanych ksiąg w parafii w róznych wsiach zamieszkiwały osoby noszace nazwisko Waclawczyk w róznych formach zapisu. Wspomniany Joseohius Franz był prawdopodobnie wnukiem Wendela z Tschamer Ellgut. Pod datą 1789 roku wymienia się Paula Waclawczyk który około roku 1810 żeni się z Kathariną Kolibaba z miejsowości Rosmirz, córką tamtejszego sołtysa. Ich bezpośrednim potomkiem jest Franciszek Waczlawczyk zarządca dóbr Izbicko (Stubendorf) w majątku hrabiów von Strachwitz. Drugi syn Paul Waclawczyk pozostaje na służbie w majątku Strachwitzów jako administrator w Kamieniu Wielkim i Izbicku. Syn tego ostatniego, Franciszek urodzony w 1824 roku w Krośnicy, ma dalej związek z majątkiem Strachwitzów gdyż wymieniony jest w dokumentach dworskich jako świadek w umowie sprzedaży drzew w lasach Kamienia Wielkiego dla potrzeb wapiennika w Tarnowie i Szymiszowie. Ten sam Franciszek figuruje jako posiadacz karczmy w Krośnicy. Żonaty z niejaką Antoniną Liank doczekał się syna Pawła urodzonego w 1862 roku w Krośnicy, właściciela karczmy w Krośnicy i Izbicku, któremu następnie ze związku z Franciszką z domu Szkopp vel Scopp vel Skopp ur. 1863 roku przychodzi na świat jako jedyny syn Franciszek Waclawczyk dnia 12 marca 1890 roku. Dnia 20.10.1918 roku bierze ślub z Pauliną Thomalla. Do męskich potomków wyżej wspomnianego, wymienia się trzech synów: Ernsta, Hermanna, Jerzego (Jorga) oraz trzech córek: Helenę, Katarzynę i Jadwigę. Syn Ernst, ze związku z Magdaleną Schulik, pozostawił jedynego syna Christiana, Jerzy ( Jorg) ze związku z Hildegardą Nowak, pozostawił syna Pawła. Natomiast syn Hermann, ze związku z Elżbietą Fuhl doczekał się czterech męskich potomków, a mianowicie: Jozefa, Norberta, Gerharda i Jana oraz córki Elżbiety. Syn Jozef, ze związku z Elżbietą Friedrich, doczekał się jednego syna Mateusza i dwóch córek Johanny i Weroniki. Syn Gerhard ze związku z Bregidą Świetlińską, pozostawił jedynego syna Adama. Syn Norbert, w związku z Władysławą Nowicką, doczekał się dwoje dzieci, męskiego potomka Adriana oraz córkę Alicję. Córka Elżbieta wyszła za mąż za Piotra Porombę, pozostawiając jedynego syna Romana. Fundacji znaku rodowego rodziny Waclawczy, zwanego herbem własnym Waczlaw, dokonanał w roku 1935 Franciszek Waclawczyk na podstawie przekazu rodzinnego i projektu heraldyka niemieckiego Hussmanna. Rejestracji w Pierwszej Powszechnej Otwartej Księdze Herbowej, roli herbowej Nova Heraldia, dokonano dnia 28 lutego 2006 roku na wniosek wnuka wspomnianego fundatora, Norberta Waclawczyk, pod numerem 280206. Uprawnieni do używania tego znaku herbowego są wszystkie osoby w linii męskiej pochodzące od fundatora herbu, w tym wnukowie: Christian, Paweł, Józef, Norbert, Gerhard i Jan Waclawczykowie, oraz ich męscy potomkowie, jak również żeńscy pod warunkiem zachowania nazwiska Waclawczyk. Według przekazów rodzinnych, barwy i symbole zawarte w konstrukcji herbu, związanme są z miejscem pochodzenia oraz zzwiązków z historycznymi faktami w dziejach rodziny. Barwy, niebieska i złota, nawiązują do ziemi śląskiej, na której od kilkunastu pokoleń żyli przedstawiciele tej rodziny. Rauta utworzona prze dwie krokwie, zamykająca sobą złotą różę, odnosi się do symboliki gniazda rodowego w Czechach, skąd na Śląsk przywędrowali protoplaści rodziny Waclawczyk. Jednocześnie rauta, porzez formę swej konstrukcji nawiązuje również do pierwszych liter nazwiska, które na przestrzenie wieków ulegało znaczącym zmianom. Chodzi o literę V ora W. Litery te determinowały powstawanie odmian nazwiska począwszy od przinaczeń nazwy odimiennej Waclawa, poprze zmiany w pisowni nazwisk wspomnianych w krótkie genealogii zamieszczonej powyżej. Figura kroczącego , złotego lwa z hełmem pretowym na głowie, jest nawiązaniem do rodziny szlacheckiej von Skopp posiadającą w godle herbowym złotego kroczącego lwa, trzymąjacego w łapach złota kulę, która to rodzina weszła w koligacji z rodziną Waclawczyk.