W polu czerwonym srebrna gwiazda sześcioramienna, zakończona kulami na pałąkach, z wpisanym pośrodku srebrnym kołem wozowym o sześciu szprychach. Klejnot: na zawoju czerwono-srebrnym trzy srebrne pióra strusie. Labry: czerwone, podbite srebrem. Na wstędze poniżej łacińska maksyma: „Per memoriam ad radices”.
Fundacji i rejestracji tego herbu dokonano Roku Pańskiego 2026 dla rodziny Kolęda. Intencją Fundatora jest przyczynienie się do wzmocnienia więzi rodzinnych oraz kultywowania rodzinnych tradycji. Znak ten ma pozostać symbolem tożsamości współczesnych i przyszłych pokoleń. Do używania tego znaku herbowego uprawnieni są wszyscy bezpośredni potomkowie Fundatora, Karola Kolędy, zarówno w linii męskiej, jak i żeńskiej, o ile posługują się nazwiskiem Kolęda lub Koleda albo nazwiskiem wieloczłonowym zawierającym jeden z tych członów, a także osoby wskazane zgodnie z wolą Fundatora wyrażoną w aneksie do niniejszego aktu rejestracji. Niniejszym aktem potwierdzamy, że herb własny rodziny Kolęda został opublikowany w Polskiej Roli Herbowej „Nova Heroldia” z Jeleniej Góry pod numerem 030926. Wiarygodność przedstawionych danych genealogicznych oraz poprawność heraldyczną herbu, po przeprowadzeniu konsultacji i weryfikacji, potwierdza Komisja Heraldyczna.
Jelenia Góra, 9 września 2026 roku.
Historia rodu Kolędów, związana w większości z terenami dzisiejszego województwa łódzkiego, rozpoczyna się na przełomie XVIII i XIX wieku we wsi Kobyla Miejska. To tam żyli protoplaści rodu – Szymon Kolęda (ur. ok. 1764, zm. 1826) oraz jego żona Katarzyna z Dąbrowskich vel Kostorz (ur. ok. 1773, zm. 1843). W najstarszych, łacińskich dokumentach oboje byli określani mianem wolnych gospodarzy (Honestus / Honesta), co świadczyło o ich stabilnej i szanowanej pozycji w ówczesnej społeczności wiejskiej. Para doczekała się ośmioro dzieci: Franciszka, Marianny, Pawła Jana, Mikołaja, Rocha, Brygidy, Kacpra oraz Marcina. Choć starsi synowie, Franciszek i Paweł Jan, podjęli pracę jako strzelcy lasów rządowych (borowi), rolę kontynuatora głównej linii rodu przejął ich brat, Mikołaj.
Mikołaj Kolęda, urodzony w 1800 roku w Wierzbiu, przez całe życie pozostał silnie związany z Kobylą Miejską, gdzie prowadził gospodarstwo pod numerem 5. W latach 1830–1843, przez trzynaście lat, piastował prestiżowy urząd sołtysa wsi, ciesząc się ogromnym zaufaniem społecznym – wielokrotnie wzywano go jako świadka tożsamości oraz ojca chrzestnego okolicznych mieszkańców. Po jego śmierci w 1843 roku, gospodarstwem do końca życia zarządzała żona, Monika ze Świerczyków vel Gawron (ur. 1797, zm. 1866). Wychowali oni ośmioro dzieci: Pawła, Anastazję, Piotra, Józefa, Andrzeja, Mariannę, Ignacego oraz Wiktorię.
Podczas gdy część synów Mikołaja w dobie przemian podjęła pracę jako robotnicy, tradycję rolniczą w Kobyli Miejskiej podtrzymał urodzony w 1838 roku Ignacy Kolęda. Jego żoną została Marianna z Jagiełłów (ur. 1846), pochodząca z sąsiedniej Wielkiej Wsi. Małżeństwo to zapisało się w historii rodu jako niezwykle liczne – para doczekała się aż szesnaściorga dzieci, wśród których byli: Michał, Józefa, trzy córki o imieniu Marianna, Antonina, Feliks, Stanisława, Józef, dwie córki o imieniu Elżbieta, Franciszek, Bronisława, Stanisław, Leonard oraz Eleonora. Spośród nich brat Feliks założył linię, z której wywodził się Józef Kolęda vel Kolenda (ur. 1907) – postać ważna lokalnie, która po II wojnie światowej kształtowała nową rzeczywistość polityczno-administracyjną w gminie Szadek, pełniąc funkcje wójta, I sekretarza Komitetu Gminnego PPR oraz prezesa ORMO, co zostało odnotowane w publikacjach naukowych Uniwersytetu Łódzkiego.
Główną linię rodu poniósł dalej syn Ignacego – Franciszek Kolęda, urodzony w 1882 roku. W przeciwieństwie do przodków, nie związał on przyszłości z rolnictwem, lecz podjął pracę jako robotnik. W dobie rewolucji przemysłowej pracował najprawdopodobniej w prężnie rozwijających się zakładach włókienniczych w Zduńskiej Woli lub Łodzi. Jego żoną została Walentyna z Gruszczyńskich (ur. 1884), pochodząca z miejscowości Pust-Wróbel. W kolejnych latach rodzina przeniosła się do Szadka, gdzie małżonkowie zmarli na przełomie lat 50. i 60. XX wieku. Para wydała na świat siedmioro dzieci: Walentego, Jana, Mariannę, Walentynę, Aleksandrę, Janinę oraz Kazimierza.
Kazimierz Kolęda, urodzony w marcu 1920 roku w Kobyli Miejskiej, zdobył zawód piekarza, jednak jego młodość brutalnie przerwał wybuch II wojny światowej. Od września 1943 roku do maja 1945 roku był robotnikiem przymusowym w niemieckim Dortmundzie, pracując w fabryce amunicji. Po wojnie i powrocie do kraju prowadził piekarnię na łódzkich Bałutach, by ostatecznie osiedlić się na stałe w Zduńskiej Woli. Tam też w 1992 roku zmarła jego żona, Janina z Dębickich (ur. 1923), która prowadziła dom jako gospodyni. Ich dzieci reprezentowały już nowe, powojenne pokolenie: Mirosław (ur. 1943) służył w Marynarce Wojennej i pracował jako komendant Milicji Obywatelskiej; Marek (ur. ~1953) został wieloletnim samorządowcem, radnym i kandydatem na Prezydenta Miasta Zduńska Wola w 2014 roku; Krystian pracował jako kierownik zaopatrzenia; Wiesław został stolarzem; Grażyna podjęła pracę jako rejestratorka medyczna, natomiast Bronisław (ur. 1955) związał swoje życie zawodowe z malarstwem budowlanym.
Wspomniany Bronisław Kolęda założył rodzinę ze szwaczką Zofią z Nogalskich (ur. 1978), pochodzącą ze Świebodzina. Małżeństwo osiadło w Zduńskiej Woli, gdzie przyszło na świat ich sześcioro dzieci: Karol (ur. 1996), Kinga (ur. 1997), Natalia (ur. 1999), Alicja (ur. 2000), Weronika (ur. 2009) oraz Oskar (ur. 2021).
Najmłodsza generacja rodu rozwija się obecnie wielotorowo. Syn Bronisława, Karol Kolęda, po odbyciu dwuipółletniej czynnej służby wojskowej w 12. Wielkopolskiej Brygadzie Obrony Terytorialnej (w jednostkach w Lesznie, Dolaszewie i Śremie), przeszedł do rezerwy Wojska Polskiego i związał się z Aleksandrą Banaś (ur. 1999 w Kaliszu), z którą ma urodzoną w 2018 roku córkę Oliwia Kolędę. Z kolei jego siostra, Kinga Kolęda, założyła rodzinę z Karolem Kryściakiem (ur. 1995) – para doczekała się dwóch córek: Julii (ur. 2019 w Zduńskiej Woli) oraz Mii (ur. 2024 w Łodzi). W ten sposób historia rodu Kolędów, oparta na solidnych, wiejskich fundamentach z przełomu wieków, nieprzerwanie trwa i rozwija się do czasów współczesnych, co potwierdzają liczne państwowe i kościelne dokumenty archiwalne.