Adamski III


adamski III

W srebrnej tarczy, wspięty czarny rumak, uzbrojony w czerwone kopyta i czerwony język. Klejnot: Z czarno srebrnej nałęczki wyrasta ręka zbrojna, srebrna, trzymająca takiż miecz w pas o jelcu i głowic w barwie złotej. Labry czarne podbite srebrem.

Najstarszy znany przodek fundatora po mieczu to Mordko Zandberg, szewc, urodzony w Lublinie ok. 1797 roku. Ze związku z Ruchlą, córką Zysmana i Mindli, miał syna Lejzora, urodzonego w 1832 lub 1842 roku. Lejzor ożenił się w 1850 roku z Chają Lantzman, z którą miał sześcioro dzieci. Po jej śmierci ożenił się ponownie z Nechumą Rojzą Derfner, z którą miał troje dzieci, w tym urodzonego w Lublinie w 1896 roku Chaima Zandberga, kowala i handlarza końmi, który w 1930 roku był posiadaczem kamienicy w Lublinie i nieruchomości w Bystrzycy Starej. Dnia 08.01.1919 roku, ze związku z Łają Szymonowicz, urodził się w Lublinie syn Chaima, Lejzor, a w 1922, 1925 i 1933 jego siostry – Rywka, Rojza i Estera. W latach 30-tych rodzina przeniosła się z Lublina do Bystrzycy. Wojna okazała się tragiczna dla rodziny – ze wszystkich jej licznych członków przeżył ją tylko Lejzor. Pozostali zostali zamordowani w obozie zagłady w Bełżcu. Od 1944 roku Leon został instruktorem ZHP i brał udział w odradzaniu się harcerstwa w Polsce. W 1945 roku przeniósł się na Ziemię Lęborską, gdzie nadal działając w ZHP, rozpoczął pracę jako urzędnik państwowy przy organizacji struktur Państwa Polskiego na tym terenie. W tym czasie mieszkał w miejscowiści Łebień k/Lęborka. 05.04.1947 ożenił się z Jadwigą Malinowską, urodzoną w miejscowości Pastwiska koło Nowego w 1925 roku. Niebawem przenieśli się do Lęborka, gdzie w 1950 r. urodziła się ich córka Irena, a następnie do Gdańska, gdzie w 1951 roku urodzili im się syn Zbigniew Henryk w 1951 r. i córka Ewa w 1955 r. W 1953 roku Lejzor Zandberg, w obawie przed ponownym wybuchem wojny i powrotem Niemców, chcąc zatrzeć swoje pochodzenie, zmienił nazwisko na Leon Adamski. Mieszkając w Gdańsku, Leon pracował w Wydziale Ruchu Drogowego Milicji Obywatelskiej (tzw. Drogówce), a następnie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Gdańsku szkoląc przyszłych kierowców, gdzie przez pewien czas pod koniec lat 1960-tych pełnił funkcję kierownika lub vice-kierownika. Jadwiga Adamska pracowała jako Stewardessa na statku MS Batory a później TSS Stefan Batory, pływających na linii z Gdyni do Montrealu i Nowego Jorku. W 1964 roku małżonkowie się rozwiedli, a Leon Adamski ożenił się ponownie z Reginą Biegasiewicz z Rabiegów. Małżeństwo to pozostało bezdzietne. Leon Adamski zmarł 16.09.1996 r. w Gdańsku.

Zbigniew Adamski, syn Leona, od młodzieńczych lat kontestował ustrój komunistyczny w Polsce, uczestnicząc w wydarzeniach 1968 roku i, jako żołnierz na przepustce, protestach 1970 roku w Gdańsku oraz biorąc udział w tworzeniu NSZZ Solidarność w Stoczni Gdańskiej, gdzie pracował do 1978 r. Nie brał udziału w Strajku 1980 r. W 1975 r. ożenił się z Anitą Adamczyk, córką Władysława Adamczyka i Franciszki Myszkowskiej, z którą miał trójkę dzieci: Dianę ur. zm. w 1981 r, Krzysztofa Leona, ur. w 1984 r. i Piotra Władysława, ur. w 1985 r. W latach 1990-tych był przedsiębiorcą, zaś od 1997 roku pracuje na stanowisku kierownika administracyjnego, pełniąc opiekę i zarząd nad biurowcem firmy oraz jej flotą pojazdów.

Najstarszy znany członek rodziny od strony Jadwigi Malinowskiej to Jakub Flisikowski, ur. w Osieku pow. Starogardzki w 1775 roku. Z żoną Marianną Kwaśniewską, ur. w 1786 r., miał córkę Katarzynę, ur. w 1822 r., która wyszła za mąż za Józefa Watkowskiego. W 1849 r. urodził im się syn Józef (jr), który ożenił się z Julianną Samulą. Para doczekała się ósemki dzieci, z których córka Paulina, ur. w 1876 r. wyszła za mąż za Josefa Malinowskiego. Małżeństwo przed 1898 rokiem przeniosło się do miejscowości Osiny, gm. Nowe, pow. Świecki, gdzie 06.08.1900 r. urodził im się syn Gracjan. Ożeniony z Marianną Lipkowską, ur. w 1899 r. w Twardej Górze, gm. Nowe. W 1925 r. w miejscowości Pastwiska, gm. Nowe, urodziła im się córka Jadwiga, która w 1947 r. wyszła za mąż za Leona Adamskiego. Zmarła w Sopocie w 2005 roku na raka płuc.

Najstarszy znany przodek od strony dziadka matczynego to Paweł Adamczak, komornik, ur. ok. 1740 r. w Jastrzębiej, pow. Kutnowski. 26.01.1784 r. ożenił się z Magdaleną z Pietrzaków, ur. w 1763 r. Urodziło im się co najmniej czworo dzieci – Marianna (ur./zm. 1785), Marianna (ur. 1788, zm. 1793), Ulianna (ur. 1801, zm. 1802) oraz Benedykt Adamczak, ur. w 1794 r. w Oporowie k/Kutna. Ożenił się on 18.11.1815 r. z Marianną Frankowską, z którą miał syna Szczepana, ur. 22.12.1822 r. w Jastrzębiej k/Żychlina. Ok. 1820 r. w celu uniknięcia służby w armii carskiej, jak podają podania rodzinne, Benedykt zmienił nazwisko na Adamczyk. Szczepan ożenił się z Józefą Komorowską, z którą miał syna Michała, ur. 28.08.1865 w Stanisławicach k/Żychlina, gm. Bedlno. Michał ożenił się z Anną Byczkowską, ur. 22.07.1862 r. w Budzyniu k/Żychlina. Para posiadała 8 lub 9 dzieci – Władysława, ur. 26.08.1897 r, Andrzeja ur. 24.10.1898 r, Mariana ur. w 1912 r oraz Bronisławę, Bolesława, Stanisławę, Feliksa, Franciszka i ur. w 1893 r. Stanisława, odnośnie którego wśród badaczy rodziny nie ma zgody, ze był to syn tej pary. Część dzieci Michała i Anny między 1922 a 1924 rokiem przeniosło się spod Kutna na Kresy, do osady wojskowej w miejscowości Dolsk, gm. Lubieszów, pow. Piński, woj. Poleskie, gdzie otrzymali nadania ziemi za udział w Buncie Żeligowskiego.
Andrzej Adamczyk ożenił się z Władysławą Wilińską. W 1923 r. parze urodziła się córka Janina, w 1926 r. – syn Władysław. Andrzej zginął w 1930 r. w wypadku – podczas ścinki został przygnieciony przez drzewo. Władysława ponownie wyszła za mąż za Michała Kołba, z którym miała dwójkę dzieci – Kazimierza i Helenę. W 1939 roku, po wkroczeniu do Polski Sowietów, rodzina została wywieziona do gułagu pod Archangielskiem. Władysława zmarła tam w listopadzie 1940 roku z głodu, Janina zaś w 1945 roku, tuż przed zakończeniem wojny, w wyniku wypadku. Władysław Adamczyk dołączył do Armii Berlinga, gdzie został wyszkolony na kierowcę-mechanika. Z Armią przeszedł szlak „od Lenina do Berlina”. Faktycznie zaś do Myśliborza, gdzie w lutym 1945 r. został zwolniony ze służby. W 1946 roku zamieszkał w Gdańsku, gdzie rok później ożenił się z Franciszką Myszkowską, z którą ma trójkę dzieci – Andrzeja, ur. w 1951 r, Anitę, ur. w 1955 r. i Jarosława, ur. w 1964 r. w Gdańsku. Władysław przez całe swoje życie pracował w zawodzie – początkowo jako mechanik, później od ok. 1960 r. jako kierowca Służby Więziennej, a od ok. 1980 r do emerytury, na którą przeszedł w 1998 roku w wieku 72 lat – jako mechanik samochodowy w warsztacie Zdunek w Gdańsku. Władysław Adamczyk zmarł w lutym 2004 roku w Gdańsku z przyczyn naturalnych. Anita Adamczyk 20.12.1975 r. wyszła za mąż za Zbigniewa Adamskiego.

Najstarszy znany przodek od strony babki matczynej to Jan Nowiński, ur. ok. 1760 r. Ożeniony z Zofią Gałczowską. Para doczekała syna Franciszka, który ożenił się z Małgorzatą Platą (Palcionką). W 1814 roku urodziła im się córka Marianna, która wyszła za mąż za Józefa Myszkowskiego. Parze 18.01.1845 r. w Alwerni w państwie pn. Wolne Miasto Kraków, urodził się syn Franciszek Myszkowski. Ożenił się z młodszą o 10 lat Katarzyną Kopeć. Para miała dwójkę dzieci: Ewę i ur. 31.12.1902 r. w Krakowie Mieczysława Józefa. Franciszek i Katarzyna myszkowscy zaginęli podczas I wojny światowej. Mieczysław Józef Myszkowski ożenił się z Marią Szafraniec, z którą doczekał 4 dzieci: Kazimierza ur, 22.08.1928, Franciszki ur. 24.01.1930, Haliny ur. 27.11.1931 i Krystyny ur. w 1934 r. Mieczysław, żołnierz Armii Krajowej zginął podczas ucieczki z Auschwitz 30.12.1942 r. Franciszka wyszła za mąż za Władysława Adamczyka w 1947 r. Zgodnie z przekazem Franciszki Myszkowskiej i nieżyjącej już Haliny, ich ojciec – Mieczysław – twierdził, że rodzina pochodzi z rodu Myszkowskich herbu Jastrzębiec. Prawdopodobnie był w posiadaniu dokumentów potwierdzających jego tytuł szlachecki, jednak nie przetrwały one wojny. Również jego żona, Maria Szafraniec, miała pochodzić z rodu Szafrańców herbu Starykoń. Jak dotąd (lipec 2015 r.) nie udało się tego zweryfikować a teoria o pochodzeniu szlacheckim jest uznawana za romantyczny mit. Niemniej, dzięki temu mitowi, udało się Franciszce przekazać zainteresowanie rodziną i jej pochodzeniem najpierw córce Anicie, a później wnukowi Krzysztofowi, co zaowocowało również fundacją niniejszego herbu własnego.

Krzysztof Adamski, fundator herbu, ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Gdańsku, a następnie studiował na Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni. Obecnie jest przedsiębiorcą pracującym w branży finansowania środków transportu. W 2008 roku urodziła mu się córka Olga Mirosława Adamska.
Piotr Adamski, ukończył Politechnikę Koszalińską i pracuje w firmie finansującej środki transportu. Od 2014 roku jest również licencjonowanym kierowcą rajdowym.